Kimmy's road

Kimmy's road

My personal journey from being human to the being the best human I can be...

Confrontatie

Hallo,

Voor één keer een blog in het Nederlands.

Hoe kan het dat ondanks een gevuld leven dat een mens zich zo leeg kan voelen? Ik had het gevoel dat na jaren vechten eindelijk wat bereikt had. Materialistisch geluk, vrienden die om me geven, familie die voor me klaarstaat… En ondanks al dit alles voel ik me zo alleen.

Al die vrienden , het feestgedruis , het werken, het leven en beleven … Nemen de pijn niet weg. Telkens weer de confrontatie met mijn falen.

De confrontatie met mijn lichaam dat faalt op alle vlak. Ongezonde levensstijl terug aangenomen, kilo’s komen terug. De verwachting van de maatschappij en van naasten om er steeds tiptop uit te zien. Telkens de confrontatie met het feit dat mijn lichaam er zo uitziet en dat ik er niets aan kan veranderen. Dat ik nooit mooi zal zijn of gevonden zal worden. De confrontatie met het feit dat mijn lichaam dat hunkert naar beweging naar de klote is door mijn nek. De harde werkelijkheid dat een job vinden op deze manier moeilijk is.

De confrontatie met het feit dat echte vriendschappen zeldzaam zijn en dat mensen vergankelijk zijn. Dat je uiteindelijk enkel voor jezelf moet leven maar dat ik door mijn ongeliefde inperfectie telkens weer vertrouwen leg in de verkeerde personen en dat ik mezelf steeds weg blijf cijferen voor iedereen.

De confrontatie met de liefde. De herinneringen aan betere tijden. Hoe ik mee mijn huwelijk kapot heb gemaakt. De frustratie van mezelf dat ik altijd aanhankelijk zal zijn aan de liefde. Dat ik incapabel, of misschien niet incapabel, maar ongewillig ben om een volwassen relatie aan te gaan. Hoe kan het dat ik in een goede relatie hunker naar meer, naar wat naar mijn gevoel, niet verstand, echte liefde is. Hoe kan het dat ondanks alle gegeven liefde ik me alleen voel? Ik ben een probleem voor mezelf.

En vooral die confrontatie met mezelf. Ik ben diegene die mijn droom (lesgeven) in de vuilbak heeft gekiepd, omdat ik op was. Ik was niet sterk genoeg, ik ben altijd al zwak geweest. Als de survival of the fittest van toepassing was, was ik op mij 17e al van deze aardbol geweest. De confrontatie met mijn verleden en hoe het mij parten speelt. Ik ben en was diegene die het heeft toegestaan om misbruikt te worden. Ik ben diegene die mijn vrienden wegduwt. Ik ben diegene die denkt dat ze de dingen aankan. Terwijl dit niet zo is. Ik mis betere tijden. Tijden waarin ik me nog een droombeeld van mezelf voorhield. De tijden waarin in nergens aan moest denken behalve mijn eigen geluk. Ik heb dit allemaal zelf in de hand. En ik kan er niets mee. Omdat ik mentaal de weerbaarheid niet meer heb om deze wereld aan te kunnen.

Ik zal altijd naïef zijn, veel te goed soms, veel te behulpzaam, veel te koppig , veel te impulsief, veel te gebroken , veel te kinds, veel te speels ,… En dit berokkent mezelf schade.

Geen doel voor deze blog. Buiten zelfmedelijden maar vooral veel haat. Haat aan mezelf en een dikke sorry aan iedereen die er wel voor me probeert te zijn. Maar ik vrees dat het te laat is. De weg is nog lang, maar ik wil het einde. De dagen gaan te snel, ik verdrink mezelf in witte wijn of in muziek. Ik was ooit gelukkig , ik was ooit samen gelukkig. Ik wil niet langer blijven , ik wil weg. Maar dat gun ik mezelf niet. Ik heb mezelf al genoeg gefaald. Een oplossing zie ik niet, een uitweg des te meer.

Love you all,

Kimmy

Geef een reactie...

%d bloggers liken dit: